(Cell Lesson Ten)
Mao kadtong tawo nga nagkinabuhi nga kinaugalingon lang. Wala siya nanginlabot sa Dios ug ang Dios wala nanginlabot kaniya. Nagkinabuhi siya nga minandoan sa iyang mga tawhanong tinguha ug kailibgon.
Mao kadtong tawo nga nahiusa sa Dios. Naglakaw siya uban sa “presensya”, “pabor” ug “panalangin” sa Dios. Nahilambigit siya sa Dios ug ang Dios kaniya. Madunggan niya ang tingog sa Dios ug buhi kaayo ang iyang relasyon.
Si Enoc nagkinabuhi nga nag-iya-iya lang apan sa pag-edad niya ug 65, nagsugod siya pagkinabuhi uban sa Dios sulod sa 300 ka tuig.
Mao gihapon kita, wala kita natawo nga naglakaw na dayon uban sa Ginoo. Adunay sinugdanan ang atong paglakaw uban sa Dios: Sa dihang atong gitugyan ang atong kinabuhi kang Cristo. Sa atong pagtuo kang Jesus, napasaylo ang atong mga sala ug nahiusa kita sa Dios (2 Corinto 5:18-19). Si Kristo lang ang makahiusa kanato ngadto sa Dios (Juan 14:6, 1 Timoteo 2:5).
Ang atong relasyon sa Dios usa ka Amahan ngadto sa Anak nga relasyon (intimacy). Ang una natong tawag (calling) mao ang paglakaw uban kaniya ug dili ang “pagtrabaho” uban kaniya. Usahay daghan kaayo kita ug ginabuhat para kaniya nga wala na kitay panahon kaniya sama ni Marta ngadto kang Jesus (Lukas 10:38-42). Dili nato undangan ang pagpangita sa Iyang nawong nga mao ang Iyang Buhi nga Presensya (Salmo 119:135) ug dili nato walaon ang atong init nga gugma (Gipadayag 2:1-5).
Ang mga Kristohanon nga nagpuyo pa gihapon sa sala ug nagpauyon pa sa kalibotan ginatawag sa Dios ug mga “mananapaw” (Santiago 4:4). Apan bisan pa niini, ang Dios nahigugma gihapon kanila ug nagatawag nga sila mobiya na sa ilang mga sala ug mobalik Kaniya (Oseas 3:1-3). Ang paglakaw uban sa Dios nagpasabot nga kita naglakaw nga balaan sama Kaniya.
Ang Cristohanon nga naglakaw uban sa Dios anaa sa saktong lugar, uban sa saktong mga tawo ug nagbuhat sa saktong mga butang (trabaho, simbahan, ug ministeryo). Naglakaw sila sibo sa panahon (timing) sa Ginoo.
Si Enoc naglakaw uban sa Dios hangtod nga siya gikuha na sa Dios (Genesis 5:24). Ang importante dili lang ang maayo nga pagsugod, kondili ang maayo nga paghuman. Adunay mga Cristohanon nga maayo ang pagsugod pero dili maayo ang pagtapos. Kinahanglan molahotay kita hangtod sa kahangtoran (Mateo 24:12-13). Ayaw tugoti nga adunay tawo, panulay, o mga problema nga mopatay sa atong maayong relasyon sa Dios.
Daghan sa mga tawo namatay sa dili pa ang panahon tungod kay nagkinabuhi sila sa ila lang kaugalingon ug wala naglakaw uban sa Dios. Namatay sila tungod sa ilang binuhatan o tungod sa atake sa panulay, kay wala man sila nailalom sa panalipod sa Dios. Ang kamatayon sa tawo nga wala naglakaw sa Dios makasubo kaayo tungod kay ang padulngan mao man ang “linaw nga kalayo” (Gipadayag 20:15).
Bisan ug naglakaw kita uban sa Dios, aduna gyuy panahon nga kuhaon na kita sa Dios aron mauban Kaniya. Si Enoc wala moagi ug pisikal nga kamatayon, gikuha lang siya dayon. Pero kadaghanan kanato, kung dili nato maabtan ang pagbalik sa Ginoo, moagi gayod ug pisikal nga kamatayon (Hebreo 9:27).
Kini nga kamatayon dili kapildihan kondili kaayohan tungod kay gikuha na kita sa Dios aron mag-uban Kaniya hangtod sa kahangtoran (Juan 11:25-26, Filipos 1:21). Ang kamatayon sa anaa kang Cristo pultahan ngadto sa mas maayo pa nga lugar (Lucas 16:22; Filipos 1:23).